به گزارش پایگاه خبری فوتسال، ورود تکنولوژی کمک داور ویدیویی به فوتسال ایران را باید یکی از اتفاقات مهم و البته دیرهنگام سال‌های اخیر دانست؛ اتفاقی که می‌تواند بخش قابل توجهی از دغدغه‌های همیشگی تیم‌ها، مربیان و بازیکنان درباره تصمیمات داوری را کاهش دهد. سال‌ها یکی از مطالبات جدی اهالی فوتسال، استفاده از فناوری برای کاهش اشتباهات داوری بود؛ حالا این تکنولوژی وارد مسابقات شده و فرصتی فراهم شده تا تصمیمات حساس، به‌ویژه در صحنه‌های سرنوشت‌ساز، با دقت بیشتری بررسی شوند.

اما با ورود این فناوری، یک سؤال مهم هم مطرح می‌شود: آیا رفتار مربیان و بازیکنان در قبال تصمیم داور نباید تغییر کند؟

واقعیت این است که وقتی تکنولوژی برای بررسی صحنه‌های حساس در اختیار داور قرار دارد، ادامه همان میزان از اعتراض، جنجال و فشار کنار زمین که در گذشته شاهدش بودیم، دیگر چندان قابل دفاع نیست.

اعتراض به داور؛ از هیجان مسابقه تا رفتاری که باید تغییر کند

فوتسال ورزشی پرهیجان و پرفشار است. طبیعی است که مربی در جریان مسابقه نسبت به یک تصمیم داوری واکنش نشان دهد. حتی اعتراض محدود و لحظه‌ای را نمی‌توان به‌طور کامل از فوتبال و فوتسال حذف کرد؛ چراکه مربی هم مانند بازیکن، تحت تأثیر فضای مسابقه قرار دارد.

اما میان واکنش طبیعی به یک تصمیم و اعتراض مداوم و ایجاد فشار روی تیم داوری تفاوت زیادی وجود دارد.

سال‌ها پیش، زمانی که ابزارهای تکنولوژیک برای بازبینی صحنه‌ها وجود نداشت، یک تصمیم اشتباه داور می‌توانست برای همیشه باقی بماند. یک پنالتی اشتباه، یک گل مردود یا پذیرفته‌شده اشتباه و یک هند دیده‌نشده می‌توانست سرنوشت یک مسابقه را تغییر دهد و دیگر راهی برای بازگشت به آن تصمیم وجود نداشت.امروز اما شرایط متفاوت است.

اگر صحنه‌ای حساس رخ دهد و در چارچوب مقررات، امکان بازبینی آن وجود داشته باشد، دیگر اعتراض شدید به تصمیم اولیه داور نمی‌تواند همان توجیه گذشته را داشته باشد. فناوری آمده تا همین لحظه‌های مبهم را دوباره بررسی کند.

ما سال‌ها منتظر چنین روزی بودیم

نکته مهم‌تر اینکه ورود کمک داور ویدیویی به فوتسال، خواسته امروز و دیروز نیست. تیم‌ها و مربیان سال‌ها از نبود چنین فناوری‌ای گلایه داشتند و یکی از مطالبات مهم جامعه فوتسال، استفاده از ابزارهای جدید برای کاهش اشتباهات داوری بود.

حالا که این اتفاق رخ داده، منطقی است که فرهنگ استفاده از آن نیز در فوتسال شکل بگیرد.

نمی‌توان سال‌ها مطالبه کرد که «فناوری وارد شود تا اشتباهات داوری کمتر شود» و وقتی فناوری وارد شد، همچنان همان رفتار گذشته را ادامه داد.

اگر به تکنولوژی اعتماد کرده‌ایم، باید به فرآیندی که برای بررسی صحنه‌ها طراحی شده نیز اعتماد کنیم.

این البته به معنای مصونیت داوران از نقد نیست. اتفاقاً برعکس؛ داوری همچنان باید مورد ارزیابی و نقد کارشناسی قرار بگیرد. اما جنس این نقد باید تغییر کند. نقد کارشناسی با اعتراض کنار زمین دو موضوع کاملاً متفاوت هستند.

ماجرای گل سوم گیتی‌پسند؛ یک نمونه قابل تأمل

در دیدار گیتی‌پسند اصفهان و گهرزمین سیرجان، یکی از صحنه‌های مهم مسابقه روی گل سوم گیتی‌پسند رقم خورد؛ جایی که اعلام پنالتی با اعتراض حمید بی‌غم، سرمربی گهرزمین، همراه شد.

اعتراض در آن لحظه قابل درک است؛ یک پنالتی در چنین مسابقه‌ای تصمیم کوچکی نیست و می‌تواند نتیجه بازی را تغییر دهد. اما مسئله اینجاست که چنین صحنه‌ای دیگر فقط در اختیار برداشت لحظه‌ای مربی یا داور نیست.

تصاویر تلویزیونی نیز بعداً نشان دادند که تصمیم داور در اعلام هند درست بوده است.

پس وقتی تصاویر، تصمیم را تأیید می‌کنند، ادامه دادن به اعتراض چه دستاوردی دارد؟

این همان نقطه‌ای است که باید در فرهنگ فوتسال حرفه‌ای درباره آن تجدیدنظر کنیم.

مربی حق دارد سؤال داشته باشد، حق دارد نسبت به یک تصمیم قانع نشده باشد و حتی حق دارد پس از مسابقه درباره عملکرد داوری صحبت کند؛ اما وقتی یک صحنه با تصاویر و فناوری قابل بررسی است و مشخص می‌شود تصمیم داور درست بوده، اصرار بر اعتراض دیگر کمکی به تیم نمی‌کند.

فوتسال ایران بیشتر از هر چیز به «فرهنگ حرفه‌ای» نیاز دارد

ورود فناوری به تنهایی نمی‌تواند سطح داوری یا کیفیت مسابقات را متحول کند. تکنولوژی فقط یک ابزار است. آنچه می‌تواند اثر واقعی آن را نشان دهد، فرهنگ استفاده از تکنولوژی و پذیرش تصمیم نهایی است.

مربیان باید بپذیرند که اعتراض بخشی از تاکتیک نیست.

بازیکنان باید بدانند که هر تصمیم داور نباید به تجمع دور او منجر شود.

نیمکت‌ها باید آرام‌تر باشند و داوران نیز باید با اطمینان بیشتری تصمیم بگیرند.

این تغییر رفتار، به‌خصوص در فوتسال اهمیت بیشتری دارد؛ ورزشی که سرعت اتفاقات در آن بسیار بالاست و فاصله زمانی بین یک صحنه تا صحنه بعدی گاهی فقط چند ثانیه است. اگر هر تصمیم داور با اعتراض شدید نیمکت‌ها همراه شود، تمرکز مسابقه از زمین به حاشیه منتقل خواهد شد.

پخش زنده تلویزیونی، یک فرصت است؛ نه میدان اعتراض

شاید یکی از مهم‌ترین نکات این اتفاق، تلویزیونی بودن مسابقه باشد.

جامعه فوتسال ایران سال‌ها برای رسیدن به روزی تلاش کرد که مسابقات لیگ برتر به شکل گسترده و منظم از تلویزیون پخش شود. سال‌ها علاقه‌مندان فوتسال فقط از طریق گزارش‌های متنی، تصاویر پراکنده یا فضای مجازی مسابقات را دنبال می‌کردند.

حالا که پخش تلویزیونی جدی‌تر شده، هر اتفاقی در کنار زمین و روی نیمکت، بخشی از تصویر فوتسال ایران را به مخاطب نشان می‌دهد.

در چنین شرایطی، رفتار مربی، بازیکن، داور و حتی نیمکت‌ها دیگر فقط یک اتفاق داخلی در سالن نیست؛ تصویری از حرفه‌ای‌گری فوتسال ایران است.

به همین دلیل، صحنه‌هایی که مربی با عصبانیت شدید نسبت به تصمیم داور اعتراض می‌کند، برای مخاطبی که مسابقه را از تلویزیون می‌بیند، الزاماً نشانه حساسیت و تعصب نیست؛ گاهی می‌تواند نشانه‌ای از فاصله گرفتن از رفتار حرفه‌ای تلقی شود.

فوتسال ایران برای دیده شدن در تلویزیون، فقط به کیفیت فنی مسابقات نیاز ندارد؛ به تصویر حرفه‌ای هم نیاز دارد.

اشتباه داوری باید کمتر شود، اما احترام باید بیشتر شود

البته یک نکته را نباید فراموش کرد: ورود کمک داور ویدیویی به این معنا نیست که از امروز دیگر هیچ تصمیم اشتباهی گرفته نخواهد شد.

تکنولوژی هم محدودیت‌های خودش را دارد. همه صحنه‌ها قابل بازبینی نیستند و در نهایت این داور است که باید بر اساس قوانین و تصاویر موجود تصمیم بگیرد.

اما هدف فناوری این است که اشتباهات تعیین‌کننده و قابل اصلاح را کاهش دهد.

بنابراین بهترین واکنش مربیان نیز باید این باشد که اجازه دهند سیستم کار خودش را انجام دهد.

اگر تصمیمی درست بود، پذیرفته شود.

اگر تصمیمی اشتباه بود، در چارچوب قانونی اصلاح شود.

و اگر صحنه‌ای اساساً در حوزه بازبینی قرار نمی‌گیرد، باید به تصمیم داور احترام گذاشت.

این دقیقاً همان چیزی است که از یک مسابقه حرفه‌ای انتظار می‌رود.

بی‌غم و دیگر مربیان؛ زمان صبوری بیشتر

حمید بی‌غم از مربیان شناخته‌شده و باتجربه فوتسال ایران است و طبیعی است که در مسابقه‌ای حساس نسبت به صحنه‌ای که به ضرر تیمش تشخیص داده، واکنش نشان دهد. مسئله شخص بی‌غم نیست؛ مسئله یک فرهنگ عمومی در فوتسال است.

امروز شاید یک مربی اعتراض کند، فردا مربی دیگری و روز بعد بازیکنان یک تیم. اگر قرار باشد با وجود کمک داور ویدیویی همچنان هر تصمیم حساس با اعتراض‌های طولانی همراه شود، فلسفه استفاده از این فناوری تا حدی زیر سؤال می‌رود.

اکنون بهترین زمان برای تغییر این فرهنگ است.

مربیان باید به بازیکنان خود یاد بدهند که مسابقه را تا آخر دنبال کنند و انرژی‌شان را صرف بازی کنند، نه مجادله با داور.

سرمربی باید بداند که اعتراض شدید نمی‌تواند تصمیمی را که با بازبینی تأیید شده تغییر دهد.

و تیم‌ها باید بدانند که پذیرش تصمیم داوری، حتی اگر به ضررشان باشد، بخشی از حرفه‌ای‌گری است.

فوتسال ایران در مسیر حرفه‌ای شدن

فوتسال ما برای رسیدن به سطح بالاتر، فقط به بازیکنان بهتر، مربیان باتجربه‌تر و سالن‌های مجهزتر نیاز ندارد؛ به رفتار حرفه‌ای‌تر هم نیاز دارد.

کمک داور ویدیویی یکی از نشانه‌های همین حرکت به سمت حرفه‌ای شدن است. پخش تلویزیونی نیز نشانه دیگری است. حالا باید رفتار نیمکت‌ها، بازیکنان و کادر فنی هم با این تغییرات هماهنگ شود.

شاید بهتر باشد از این به بعد، اعتراض به تصمیم داور را نه نشانه تعصب بیشتر، بلکه در بسیاری از موارد نشانه عدم پذیرش شرایط جدید مسابقه بدانیم.

دوران جدیدی در فوتسال آغاز شده است؛ دورانی که در آن تصمیم‌های حساس فقط با چشم یک نفر گرفته نمی‌شوند و تصاویر می‌توانند به کمک داور بیایند.

پس بهتر است ما هم به اندازه تکنولوژی، حرفه‌ای‌تر رفتار کنیم.

وقتی سال‌ها برای ورود کمک داور ویدیویی به فوتسال منتظر ماندیم، حالا که این فناوری آمده، باید به آن فرصت بدهیم کارش را انجام دهد.

و شاید یکی از زیباترین تصاویر فوتسال در سال‌های آینده، نه اعتراض یک مربی به داور، بلکه صحنه‌ای باشد که مربی پس از یک تصمیم سخت، آن را می‌پذیرد، تیمش را آرام می‌کند و دوباره تمرکز را به زمین برمی‌گرداند.

چرا که در نهایت، فوتسال را باید بازیکنان در زمین ببرند، نه مربیان کنار زمین با اعتراض به داور.