بابایی: مصدومیت تلخ است اما برمی‌گردم

سجاد بابایی دروازه‌بان پالایش نفت اصفهان این روزها به دلیل مصدومیت مسابقات لیگ برتر را بیرون از زمین دنبال می‌کند، دروازه‌بانی که توسط وحید شمسایی به تیم ملی هم دعوت شده بود کماکان به آینده امیدوار است.

به گزارش پایگاه خبری فوتسال ، او در گفت‌و‌گو با سایت رسمی سازمان لیگ فوتسال از روزهای آغازین در خرم‌آباد تا قهرمانی جهان با تیم دانش‌آموزی گفت، از هفت سال حضور در حفاری و حالا درخشش با پالایش نفت اصفهان، از خاطراتی که هیچ‌وقت فراموش نمی‌کند تا مصدومیتی که با آن می‌جنگید.

فوتسال را از کجا شروع کردید و مسیرتان چطور شکل گرفت؟

فعالیت فوتسالی من از مسابقات دانش‌آموزی در خرم‌آباد آغاز شد. در سال ۲۰۱۰ افتخار قهرمانی کشور را کسب کردم و دو سال بعد با تیم دانش‌آموزی قهرمان جام جهانی شدم. بعد از آن به تیم امید ملی حفاری پیوستم و رفته‌رفته به بزرگسالان این باشگاه رسیدم. هفت سال در آن تیم بودم و تجربه فوق‌العاده‌ای کسب کردم. اما نقطه شروع حرکت من در این مسیر مسابقات دانش‌آموزی بود، جایی که به نظرم هنوز هم می‌شود استعدادهای بسیار زیادی را آنجا کشف کرد.

بعد از حفاری چه مسیری را طی کردید؟

– برای گذراندن خدمت سربازی به مقاومت البرز رفتم و دو سال خیلی خوب را پشت سر گذاشتم. سپس سه سال در فولاد زرند بازی کردم و حالا افتخار حضور در پالایش نفت اصفهان را دارم. همیشه قدردان لطف هواداران، مربیان و همبازی‌های شهرهایی که آنجا بازی کرده‌ام هستم، همه آنها در این مسیر به من کمک کردند و خوشبختانه همیشه رابطه محترمی بین ما بوده.

شروع پالایش نفت اصفهان در لیگ چطور بود؟

– برخلاف پیش‌بینی‌ها، ما خیلی خوب استارت زدیم. بازی اول بهشتی‌سازه را ۳ بر صفر بردیم، بازی دوم را در سیرجان با نتیجه ۱ بر صفر به گهرزمین واگذار کردیم و در بازی سوم موفق شدیم در بندرعباس تیم نفت بندر را ۲ بر ۱ شکست بدهیم. در همین بازی بود که متأسفانه انگشت دستم شکست، اما بعد از فیکس کردن بازی را ادامه دادم. خوشبختانه از سه مسابقه سخت، فقط دو گل دریافت کردیم.

مصدومیتت چطور بود و این روزها چه میکنی؟

– انگشت پنجم دست راستم شکست و پزشکان گفتند باید جراحی شود. دوره درمان چهار تا پنج هفته طول می‌کشد که الان سه هفته‌اش گذشته. برای هر ورزشکاری مصدومیت تلخ است، دور ماندن از مسابقه و جراحی و نقاهت آسان نیست اما خوشبختانه با کمک پزشکان و تمرینات آماده‌سازی دارم برای بازگشت آماده می‌شوم. این بخشی از روند زندگی یک ورزشکار در این سطح است، راضی‌ام به رضای خدا و ان‌شالله با تمام توان برمی‌گردم. خوشبختانه ما یک تیم منسجم هستیم و بدون من هم تیم دارد ادامه می‌دهد.

لیگ امسال چه ویژگی‌ای دارد؟

– لیگ فوتسال هر سال سخت‌تر می‌شود. بازی‌ها در کسری از ثانیه تغییر می‌کنند. واقعاً ممکن است در چند ثانیه همه‌چیز برعکس شود. همین موضوع لیگ را پرهیجان‌تر کرده است. ضمن اینکه به نظرم هر سال توجه و تمرکز رسانه‌ای حرفه‌ای‌تری را در لیگ شاهد هستیم، قوانین و مقررات دارد سختگیرانه‌تر می‌شود تا بازیکنان و کادر فنی با بیشترین تمرکز روی بازی به کار تخصصی بپردازند.

خاطرات خاصی از سال‌های گذشته دارید؟

– بله، یکی از به‌یادماندنی‌ترین‌ها بازی فولاد زرند مقابل سن‌ایچ ساوه بود. سه بر دو عقب بودیم، اما در چهار ثانیه پایانی با یک شوت از پای غیرتخصصی‌ام بازی را مساوی کردم که برایم شیرین بود. یا برد مقاومت البرز مقابل گیتی‌پسند در اصفهان. تا جایی که یادم هست از آن سال به بعد هیچ تیمی موفق نشده گیتی‌پسند را در اصفهان شکست دهد. لیگ فوتسال ایران در هر فصل پر از اتفاقات و لحظات خاص است ولی در عین حال که بازیکنان رقابت نزدیکی با هم دارند و همه یک گوشه چشمشان به تیم ملی است، رفاقت‌ها هم عمیق است و همین نکات فوتسال را برای ما داخل یا بیرون از زمین جذاب کرده است.

به تیم ملی فکر می‌کنی؟

هر بازیکنی در هر سطحی به تیم ملی فکر می‌کند، حتی در لیگ‌های محلات و مناطق. در همین لیگ بازیکنان جوان ۱۷ ساله تا بالای سی و چندسال هم به تیم ملی فکر می‌کنند، انگیزه فوق‌العاده‌ای می‌دهد و کار البته برای دروازه‌بان‌ها بسیار سخت است، خوشبختانه در لیگ دروازه‌بان‌های بسیار خوبی داریم که همه شب و روز در حال تمرین و تلاش هستند، من هر وقت به اردوی تیم ملی دعوت شده‌ام با ذره ذره وجودم تمرین کرده‌ام اما همیشه انتخاب نهایی جزو اختیارات کادر فنی است، وظیفه من تمرین، تمرکز و ارتقای کیفیت خودم است و باقی را می‌گذارم به خواست و اراده خدا و نوع نگرش کادر فنی. چه در تیم باشم و چه نه همیشه آرزو می‌کنم تیم ملی ایران بدرخشد چون به واسطه آن فوتسال ایران بیشتر دیده می‌شود و البته شادی ملی ایجاد می‌شود که بسیار با ارزش است و اصلاً قیمت ندارد.