یادداشت اختصاصی عباس ترابیان رئیس اسبق کمیته فوتسال/ اسپانسرینگ در فوتبال یک علم است

به گزارش پایگاه خبری فوتسال،عباس ترابیان رئیس اسبق کمیته فوتسال در یادداشتی اختصاصی به مقوله اسپانسری در فوتبال و فوتسال پرداخته است.

امروز مقوله اسپانسرینگ در ورزش و مخصوصاً فوتبال و فوتسال نقش بسیار مهمی را ایفا می‌کند. اسپانسرینگ از یک سو چرخ‌های ماشین فوتبال آن فدراسیون‌های یا باشگاهی که تحت حمایت های آن قرار گرفته‌اند را روغن کاری می‌کند و از سوی دیگر امید و آرزوهای آن باشگاه حمایت شونده را تبدیل به واقعیت می‌نماید. داد و ستدهای حامی و حمایت شونده‌ها اگر به شکل تعریف شده از سوی فیفا دنبال و اجرا شود اهداف فنی و حیثیتی حمایت شونده زیر چتر این علم تمام نشدنی به موفقیت‌های شگرفی خواهند رسید.
سیاست‌های فیفا در مورد اسپانسر‌ها
فیفا در مورد اسپانسرهای خود حساسیت‌های خاصی را اعمال می‌کند و آنها را در طبقات مختلفی قرار می‌دهند. اسپانسرهای سنتی فیفا(FIFA PARTNERS) مراکز اقتصادی بزرگی هستند که دارای شخصیت بین‌المللی ویژه بوده و سعی شده از هر صنعت ثروتمند یک نمونه در این لیست جای بگیرد
و در تمام مسابقات فیفا لوگوی این اسپانسرها حضور دائمی دارند.مثلاً کوکاکولا از بخش نوشیدنی، ویزا از بخش بیمه، کیا از بخش صنعت اتومبیل،قطر ایر از بخش صنعت هواپیمایی از این جمله می‌باشند.
بخش دوم اسپانسرهای فیفا اصولاً آنانی هستند که در جام‌های جهانی حضور دارند و گهگاهی جایگزین دارند مثل برند مک دونالد و..

بخش سوم اسپانسرهای فیفا منطقه‌ای هستند که مطابق با محل برگزاری مسابقات از این اسپانسرها استفاده می‌شود مثلاً در سال میلادی ۲۰۲۶ در جام جهانی مربوطه اسپانسرهای بخش سوم عمدتاً از آمریکا، مکزیک و کانادا انتخاب خواهند شد مثل بانک آمریکا و مک دونالد.
فیفا درصدهای مختلفی را برای درآمدزایی در نظر گرفته است. بالاترین درصد این درآمدها به حق پخش تلویزیونی تعلق دارد که نزدیک به ۶۰ درصد درآمد کل فیفا را جوابگوست.
یا بخش کار در فضای مجازی که امروزه جهان را متحول کرده است و بخش‌های دیگر مثل بلیط فروشی بازی‌ها نیز هر کدام جایگاه خود را در سیستم فیفا دارند.
نقش فیفا در جذب اسپانسرها
فدراسیون جهانی فوتبال در سیاست‌های خود پیرامون جذب اسپانسرهای مختلف برنامه مدونی را در هر دوره اجرا می‌کند. اولاً جلسات مهم و سیاستگذاری‌ها را با حضور بعضی از اسپانسرهای مهم خود برگزار می‌کند و بدین شکل آنان را مورد احترام قرار داده و عملاً ایشان را در شرایطی قرار می‌دهد که خود را شریک در موفقیت‌های فیفا بدانند. دوم برای رضایت خاطر اسپانسرها در سال‌های گذشته تعداد تیم‌های راه یافته به جام جهانی را از ۱۶ تیم به ۴۸ تیم افزایش داده تا بتواند پول بیشتری را از اسپانسرها کسب کند و از سویی به کشورهای عضو نیز محبت خاص خود را جهت اضافه نمودن شانس این کشورها برای راهیابی به جام جهانی هدیه نمایند. صرف نظر اینکه سطح فنی مسابقات جام جهانی کمی نزول داشته ولی اهداف مذکور مهمتر جلوه نموده‌اند. جالب است بدانیم فیفا حتی جلسات فنی خاصی را با کارگردان‌های تلویزیونی خود جهت تعیین سیاست‌ها و فضای مناسب برای اسپانسرها در زمان پخش مسابقات و لحظات حساس آن برگزار می‌نماید.

اسپانسرینگ در ایران به کجا می رود؟

اگر بخواهیم روند اسپانسرینگ در ایران را مطابق با استانداردهای تعریف شده توسط فیفا ارزیابی کنیم به هیچ نتیجه راضی کننده‌ای نمی‌رسیم چرا که اولاً تیم‌های ملی و باشگاهی فوتبال ما در کسب درآمد نزدیک به ۶۰ درصد از کل درآمدها که نصیب فیفا می‌شود هیچ حقی ندارند و علیرغم تعرفه‌های سنگین تبلیغات صدا و سیمای ایران روی مسابقات جذاب فوتبال در داخل ایران، رسماً هیچ حقی به فدراسیون و باشگاه‌ها نمی‌رسد.
دوم مراکز صنعتی بزرگ ایران که درآمدهای چشمگیری نیز دارند بنابر عدم وجود یک رقابت حقیقی با هم صنف‌های خود در ایران و مخصوصاً خارج از ایران عملاً دلیلی را برای اسپانسر شدن نمی‌بینند مثلاً صنعت اتومبیل که بخش عمده پول خودرو را از متقاضیان گرفته و ماه‌ها بعد به علت عدم وجود اتومبیل همتراز خارجی و عدم وجود دل نگرانی جهت فروش کالای خود، به نوبت خودرو را به مشتریان تحویل می‌دهد آن هم با کیفیت کذایی دلیلی برای حضور در فوتبال نمی‌بیند و اینجاست که عملاً رشد و نمو طبیعی فوتبال ما تحت الشعاع ناترازی قرار می‌گیرد چرا که فدراسیون و باشگاه ها عموماً خرج شان با دخلشان نمی‌خواند.
البته باید متذکر شد که فدراسیون و باشگاه ها نیز برنامه مدونی را جهت علاقه‌مند کردن صنایع مختلف در کشور و جذب آنان تحت عنوان اسپانسر ندارند نه مثل فیفا اسپانسرهای خود را به جلسات سیاست گذاری دعوت می‌کنند و نه در مسابقات خود برای اسپانسرها جایگاهی را در استادیوم در نظر می‌گیرند و فقط درصدد درآمدزایی هستند.