آهنگران:ما نسل سوخته فوتسال هستیم/فوتسال شده باندبازی، باند منسوب به فلان بازیکن، باند منسوب به فلان مربی!

به گزارش پایگاه خبری فوتسال ایران،مجتبی آهنگران که یک دهه پیش یکی از بازیکنان شاخص تیم فوتسال پرسپولیس بود، در مورد وضعیت این روزهایش اظهار داشت: به عنوان کارمند شرکت نفت، سرپرست تیم فوتبال نوجوانان نفت تهران شده‌ام. من قبل از فوتسال، سال‌ها فوتبال بازی می‌کردم. از سال ۷۲ کارم را در تیم چمنی وحدت تهران آغاز کردم و همان سال هم به تیم امید تهران و تیم ملی امید دعوت شدم. در حالیکه دوره یورگن گده، چراغپور و … فیکس تیم ملی امید بودم و زمان حسن حبیبی باید از داشته‌هایم بهره می‌بردم، اما خط خوردم. بعد به تیم کشاورز تهران رفتم که مرحوم سیروس قایقران هم آنجا بود. در تیم گسترش کارگران هم توپ زدم و سه سال برق تهران بودم.
وی ادامه داد: از سال ۷۹ هم به فوتسال آمدم. آن موقع تیم ملی دست محمدحسن انصاری‌فرد بود، چند سال با این تیم بودم و بعد به چینی همگام شهرکرد رفتم و دوباره به پرسپولیس بازگشتم. سال آخری هم که بازی کردم مجبور شدم به استقلال بروم و بعد هم که دیگر فوتسال را کنار گذاشتم. آهنگران از تعداد بازی‌ها و گل‌های ملی‌اش اظهار بی‌اطلاعی کرد و گفت: دقیقا نمی‌دانم چند بازی ملی کردم. فکر کنم ۳۰ – ۴۰ تایی شد. با تیم ملی یک دوره قهرمان آسیا شدیم (در اندونزی) و در تورنمنت مالزی هم به قهرمانی رسیدیم. من بازیکن جلوزن بودم و باشگاهی خیلی گل زدم، خصوصا به استقلال، اما در تیم ملی فکر کنم ۱۴ گل زدم.
این بازیکن رأس سال‌های نه چندان دور فوتسال، با اشاره به اینکه او و هم‌بازی‌های آن روزهایش نسل سوخته فوتسال را تشکیل می‌دهند، خاطرنشان کرد: امثال من و دوستانم زیاد هستند. زمان ما همه با جان و دل بازی می‌کردند اما پولی در کار نبود. شاید خوب نباشد این حرف را بزنم اما حالا کاملا از فوتسال ناامید شده‌ام. زمان ما بازی‌ها زیبا بود اما حالا پول هست و بازی‌ها نسبت به قبل خیلی افت کرده است. من کمتر بازیکن رأس را می‌بینم که حرف زیادی برای گفتن داشته باشد. از نظر تکنیکی و تاکتیکی به نظر من پیشرفت که نکرده‌ایم، هیچ، پسرفت هم داشته‌ایم. از جذابیت بازی‌ها کاسته شده و این وضعیت مرا دلسرد کرده است. اصلا دوست ندارم مسابقات را نگاه کنم. فکر کنم آخرین باری که به استادیوم رفتم مربوط به سال ۸۵ باشد، اکنون گاهی بازی‌ها را از تلویزیون دنبال می‌کنم.
گلزن اسبق تیم فوتسال پرسپولیس اظهار داشت‌: خیلی اوقات با دوستان و همبازیان سابقم در مورد آن روزها صحبت می‌کنیم. غبطه آن روزها را می‌خورم و افسوس می‌خورم چرا امروز پرسپولیس دیگر تیم فوتسال ندارد. البته تیم فوتبالش هم که اصلا حال و روز خوبی ندارد. حالا من که امروز خیلی وضعیت بدی ندارم و بعد از قهرمانی تیم ملی در اندونزی، همراه با چند بازیکن دیگر به استخدام شرکت نفت درآمدیم. البته قرار بود که آنها تیم فوتسالی تشکیل دهند و همه ما بازی کنیم که البته این اتفاق رخ نداد. حالا حداقل خوشحالم که کارمند هستیم و تقریبا عاقبت به خیر شده‌ایم. بعضی از همدوره‌های ما که خیلی هم بازیکنان خوبی بودند متاسفانه این روزها حال و روز خوبی ندارند. خوب است که امروز شرایط فوتسال از نظر مالی خوب شده، امروزی‌ها در یک سال شاید اندازه تمام دوره قهرمانی ما پول می‌گیرند.
او در پاسخ به این سوال که از دیدن این اتفاقات ناراحت می‌شود یا نه؟ تصریح کرد: دروغ است اگر بگویم اذیت نمی‌شوم. البته از اینکه ببینم فوتسالی‌ها امروز بابت زحمت‌شان پول می‌گیرند، خوشحال می‌شوم اما زمان ما هم بچه‌ها واقعا تلاش می‌کردند و با جان و دل بازی می‌کردند اما از پول خبری نبود، تماشاگر که به سالن می‌آمد واقعا لذت می‌برد. گل‌های زیادی رد و بدل می‌شد و واقعا هم زیبا بود. دیگر نمی‌شود کاری کرد. ما به آن ایده‌‌آلی که از فوتسال می‌خواستیم نرسیدیم. بعد از اتمام دوره قهرمانی هم دوره مربیگری گذراندم اما دیگر فعالیتی در این رشته نداشتم.
آهنگران در مورد اینکه اگر پیشنهاد مربیگری در فوتسال به او مطرح شود، می‌پذیرد؟ گفت: فوتسال همیشه عشق من بوده و دوست داشتم همیشه کنارش باشم. البته باید ببینم پیشنهاد از طرف چه کسی است. این احساس که از فوتسال دور شده‌ام، همیشه مرا آزار می‌دهد. البته امروز که پول مثل فوتبال به فوتسال هم آمده، باندبازی هم زیاد شده است. مثلا یک باند داریم منسوب به فلان بازیکن، یا یک باند داریم منسوب به فلان مربی، اگر قرار باشد کاری که پیشنهاد می‌شود با دلم و روحیاتم جور نباشد، خانه نشینی و کارمندی خیلی بهتر است. اگر کسی باشد که منسوب به این دوستان نباشد و دلی بخواهد کار کنیم، حتما قبول می‌کنم.
منبع:فارس