آغاز دوران جدید بی‌توجهی فدراسیون فوتبال به تیم‌ ملی فوتسال بانوان

به گزارش پایگاه خبری فوتسال، نیمه دوم سال برای تیم‌های ملی فوتسال و فوتبال زنان ایران مقطع حساسی است. زمانی که قرار است مهم‌ترین رقابت‌های آسیایی و جهانی برای این تیم‌ها برگزار شود و فرصت‌های تاریخی برای تثبیت جایگاه ایران در سطح قاره‌ای و جهانی فراهم شود. با این حال به نظر می‌رسد توجه و حمایت لازم از سوی فدراسیون فوتبال به ویژه در زمینه آماده‌سازی و برنامه‌ریزی هنوز کافی نبوده و این شرایط نگرانی‌های کارشناسان و رسانه‌ها را افزایش داده است.

تیم ملی فوتسال زنان کشورمان با کسب عنوان سوم در جام ملت‌های آسیا برای نخستین بار موفق شد سهمیه حضور در جام جهانی را به دست بیاورد؛ موفقیت تاریخی که می‌تواند سکوی پرتابی برای بازیکنان جوان و علاقه‌مندان به این رشته باشد ولی با این حال در کنار این دستاورد شیرین در جریان این رقابت‌ها تیم نتوانست عنوان قهرمانی دو دوره گذشته خود را حفظ کند و از دست دادن این مقام باعث شد فشارهای شدیدی متوجه فدراسیون و کادر فنی وقت شود.

به شکلی که این فشارها منجر به تغییر سرمربی تیم ملی شد و شهرزاد مظفر یکی از مربیان شناخته‌شده فوتسال زنان ایران بار دیگر هدایت تیم را برعهده گرفت تا تیم را برای حضور در جام جهانی آماده کند. این تغییر با استقبال رسانه‌ها و هواداران روبه‌رو شد و فضای امید و انگیزه نسبی در تیم ایجاد کرد البته که پر واضح است تنها تغییر سرمربی برای جبران همه کاستی‌ها کافی نیست.

تیم ملی فوتسال که در جام ملت‌ها به میدان رفت از نظر آمادگی بدنی و فنی شرایط چندان مطلوبی نداشت. حضور بازیکنانی که هرچند در گذشته ستاره محسوب می‌شدند اما اکنون دوران اوج‌شان به پایان رسیده مشکلات تیم را دوچندان کرده بود. این بازیکنان در زمین به جای کمک به تیم بیشتر از نام خود برای حضور استفاده می‌کردند و همین امر موجب شد تا ضعف‌های تیم به شکل محسوس خود را نشان دهد. از سوی دیگر نبود بازی‌های تدارکاتی و فرصت محدود برای محک خوردن بازیکنان جوان قبل از اعزام به این مسابقات هم باعث شد تیم ملی نتواند در جریان مسابقات مهم عملکرد ایده‌آل از خود نشان دهد.

در حال حاضر هم شرایط آماده‌سازی تیم برای جام جهانی همچنان نگران‌کننده است. برنامه‌های فدراسیون برای بازی‌های دوستانه که می‌توانند به تجربه و آمادگی تیم کمک کنند تا امروز رنگ واقعیت نگرفته‌اند. وعده‌هایی مبنی بر برگزاری دیدارهای تدارکاتی با تیم‌هایی چون لهستان و روسیه داده شده اما هیچ‌کدام قطعی نشده‌اند. این مسئله می‌تواند تهدیدی جدی برای عملکرد تیم در جام جهانی باشد به ویژه که فرصت زمان به سرعت در حال از دست رفتن است و بازیکنان جوان هنوز شانس محک خوردن در میدان‌های مهم را پیدا نکرده‌اند.

نبود برنامه‌ریزی شفاف، فقدان استعدادیابی صحیح در سال‌های اخیر و کمبود بازی‌های تدارکاتی چالش‌های اصلی هر دو تیم ملی فوتسال و فوتبال بانوان ایران محسوب می‌شوند. تغییر سرمربی و حضور مربیان شناخته شده می‌تواند وضعیت تیم‌ها را کمی بهبود دهد اما بدون برنامه‌ریزی بلندمدت و ایجاد فرصت‌های واقعی برای محک بازیکنان این اقدامات صرفاً در حد شعار باقی می‌ماند.

در نهایت باید گفت اگر فدراسیون به این روند بی‌توجهی ادامه دهد ممکن است تجربه حضور تیم‌های ملی بانوان در رقابت‌های جهانی و آسیایی به جای افتخاری تاریخی به فرصتی از دست رفته تبدیل شود. اکنون بیش از هر زمان دیگری لازم است که اقدامات عملی و شفاف برای آماده‌سازی تیم‌ها، برگزاری بازی‌های دوستانه و برنامه‌ریزی درست در دستور کار قرار گیرد تا ملی‌پوشان ایران بتوانند شایسته نام خود در سطح جهانی رقابت کنند.