گفتگوی سایت سازمان لیگ با عضو شورای سردبیری پایگاه خبری فوتسال/سعید پروا؛ یک چشم به زمین، یک چشم به سکو!

خبرنگاران و فعالان رسانه‌ای فوتسال پرتعداد نیستند، به ویژه آنها که به نسل قبل تعلق دارند را می‌شود توی یک اتاق کوچک دور هم نشاند تا خاطرات قدیمی را مرور کنند، روزهایی که سالن ۱۲ هزارنفری آزادی هم برای مسابقات تیم ملی فوتسال کوچک بود، جایی که همه مسحور جادوی ساق‌های محمدرضا حیدریان، گلزنی‌های وحید شمسایی و حرص خوردن‌های محمدحسن انصاری‌‌فر و حسین شمس می‌شدیم.
سعید پروا یکی از آنهاست که گنجینه کم‌همتایی از اطلاعات و آمار فوتسال ایران را توی آستین دارد، یک مهندس عاشق فوتسال که بخش زیادی از عمرش را صرف رده‌های پایه کرده است، جایی که نه نام زیادی وجود دارد و نه نان چربی. «پروا» در کنار دغدغه‌های درون زمین به عنوان یک چهره کاربلد اجرایی و رسانه‌ای همیشه یک چشم به سکوها دارد، تقلا می‌کند وسط تلخی‌ها، نقطه‌های روشن را ببیند، در موردشان با رادیو حرف بزند، به تلویزیون ایده بدهد، هر جایی دستش می‌رسد بنویسد و نگران است که فضا را فرصت‌طلب‌ها و کاسب‌ها بگیرند نه آنها که عاشق فوتسال هستند و دوست دارند این رشته هر روز محبوبتر و پرهوادارتر باشد.

در ادامه سلسله گفت‌و‌گوها با اهالی رسانه فوتسال بالاخره او را متقاعد کردیم تا از از دریچه نگاهش به فوتسال به این رشته نگاه کنیم. 

لطفاً خودتان را معرفی کنید و بفرمایید چه شد که به سمت خبرنگاری در حوزه فوتسال رفتید و چرا این رشته ورزشی رو انتخاب کردید؟

سعید پروا هستم، متولد سال ۱۳۶۵ در قزوین. از سال ۱۳۸۸ و پس از نتایج درخشان تیم ملی فوتسال ایران در جام جهانی ۲۰۰۸ برزیل، به‌صورت جدی به فوتسال گرایش پیدا کردم. هرچند پیش از آن نیز فوتسال را به‌صورت تفریحی دنبال می‌کردم، اما فعالیت من در انجمن‌های ورزشی آن زمان، به‌ویژه «پارس فوتبال»، و پرداختن به بحث و مطلب‌نویسی در حوزه فوتبال و فوتسال، نقش مهمی در شکل‌گیری نگاه حرفه‌ای من به این رشته‌ها داشت؛ فضایی که متأسفانه امروز کمتر شاهد آن در ایران هستیم.
در حال حاضر در پایگاه خبری فوتسال و حوزه رادیو فعالیت دارم. همچنین به مدت سه سال با برنامه تخصصی «۲۰۲۰» در شبکه ورزش همکاری داشته‌ام.

چه شد که به سمت خبرنگاری در حوزه فوتسال رفتید و چرا این رشته ورزشی را انتخاب کردید؟

پس از درخشش تیم ملی فوتسال ایران در سال ۲۰۰۸، علاقه‌ام به این رشته به‌صورت جدی شکل گرفت. مدتی در دانشنامه ویکی‌پدیا به ویرایش و ایجاد صفحات مرتبط با فوتسال پرداختم و به‌تدریج فعالیت تخصصی‌تری را در این حوزه آغاز کردم. حضور فعال در انجمن پارس فوتبال در این مسیر کمک زیادی به من کرد.
پس از مدتی، با پیشنهاد یکی از دوستان و همراهی جمعی از نویسندگان فوتسال، تصمیم به راه‌اندازی یک سایت تخصصی گرفتیم و در سال ۱۳۹۲ جزو پایه‌گذاران پایگاه خبری فوتسال بودم. پس از آن در شکل‌گیری سایت خانه فوتسال نیز نقش داشتم و در ادامه دوباره همکاری خود را با پایگاه خبری فوتسال از سر گرفتم. در حال حاضر، هم در حوزه رسانه و هم در زمینه مدیریت تیم‌های فوتسال به‌صورت حرفه‌ای فعالیت می‌کنم.

بی‌تردید حضور مستمر در سالن‌های فوتسال، حتی در سطح غیرحرفه‌ای به‌عنوان بازیکن، و جذابیت ذاتی این رشته در علاقه‌مندی من بی‌تأثیر نبوده است. همچنین بکر بودن فوتسال در آن مقطع زمانی و کمبود رسانه‌های تخصصی، نقش مهمی در پیشرفت من ایفا کرد.

 

خاطره‌انگیزترین یا سخت‌ترین تجربه شما در پوشش مسابقات فوتسال چه بوده است؟

خاطره‌ای مشخص به‌عنوان سخت‌ترین یا خاطره‌انگیزترین ندارم، اما یکی از جذاب‌ترین تجربه‌هایم، نخستین حضورم در سالن هفتم تیر قرچک برای پوشش خبری دیدار شهید منصوری قرچک و صنایع گیتی‌پسند اصفهان بود؛ مسابقه‌ای که در فضایی کاملاً مملو از تماشاگر برگزار شد. همچنین حضور در سالن سیدرسول حسینی ساری و پوشش دیدار شهروند ساری و شهید منصوری قرچک، که با پیروزی تیم شهروند همراه بود، برایم بسیار به‌یادماندنی است.
در حوزه مصاحبه نیز، گفت‌وگو با سرگئی اسکوویچ، سرمربی تیم ملی روسیه، و کاکائو، سرمربی تیم ملی قزاقستان، در حاشیه رقابت‌های کاسپین‌کاپ به میزبانی اصفهان برای برنامه «۲۰۲۰» از خاطره‌انگیزترین تجربیات من است؛ هرچند این مصاحبه‌ها هرگز پخش نشد. جمله‌ای که اسکوویچ در پایان مصاحبه خطاب به من گفت، انگیزه زیادی برایم ایجاد کرد؛ او تأکید داشت که تاکنون خبرنگاری را ندیده که با چنین تسلط و شناختی از فوتسال روسیه سؤال بپرسد.

از نگاه شما، بزرگ‌ترین چالش خبرنگاران فوتسال در ایران چیست؟

مهم‌ترین چالش، نبود امنیت شغلی است. جامعه فوتسال کوچک است و اغلب افراد یکدیگر را می‌شناسند. در نتیجه، انتشار یک نقد یا گزارش صریح، معمولاً با واکنش‌ها و فشارهای مستقیم همراه می‌شود و همین مسئله موجب خودسانسوری خبرنگاران می‌گردد.
چالش دیگر، ورود افراد غیرمتخصص به عرصه خبرنگاری فوتسال است؛ افرادی که بدون شناخت، تعهد حرفه‌ای یا اخلاق رسانه‌ای، صرفاً با اتکا به صفحات شخصی در شبکه‌های اجتماعی خود را خبرنگار معرفی می‌کنند و متأسفانه به دلایل مختلف مورد توجه قرار می‌گیرند. این افراد معمولاً به‌جای پرداختن به متن و عمق فوتسال، وارد حاشیه‌هایی می‌شوند که رسانه‌های رسمی به دلایل حرفه‌ای و اخلاقی امکان ورود به آن‌ها را ندارند. به نظر من، سازمان لیگ فوتسال و کمیته اخلاق می‌توانند با تدوین دستورالعمل‌های مشخص، در ساماندهی این وضعیت نقش مؤثری ایفا کنند.

اگر بخواهید یک لحظه خاص از فعالیت خبرنگاری خود را دوباره تجربه کنید، کدام لحظه خواهد بود؟

تمام لحظات این حرفه برای من ارزشمند است، اما حضور در اتاق فرمان شبکه ورزش و گفت‌وگوهای تخصصی با خبرنگاران خارجی درباره فوتسال ایران، تجربه‌ای است که دوست دارم دوباره آن را تکرار کنم.

چه تفاوت‌هایی میان خبرنگاری فوتسال و فوتبال یا سایر رشته‌های ورزشی وجود دارد؟

تفاوت اصلی در نوع مخاطبان است. فوتبال و فوتسال هم مخاطبان عام دارند و هم مخاطبان تخصصی؛ بنابراین خبرنگار باید در تولید محتوا، هر دو گروه را مدنظر قرار دهد. در حالی که بسیاری از رشته‌های دیگر عمدتاً مخاطبان تخصصی دارند. در عین حال، در فوتسال به دلیل تعداد کم خبرنگاران تخصصی، نوعی خودسانسوری شکل گرفته که این مسئله یکی از تفاوت‌های مهم میان خبرنگاری فوتسال و فوتبال محسوب می‌شود.