مرور خاطرات باشکوه مجموعه ۱۲ هزار نفری آزادی با قلبی زخمی …

پایگاه خبری فوتسال/ احسان محمدی – در هر کشوری مکان‌هایی هست که به خاطره دسته‌جمعی افراد تبدیل می‌شوند، دوست دارند آنجا را از نزدیک ببیند، عکس یادگاری بگیرند و بعد به دیگران نشان بدهند که من اینجا را از «نزدیک» دیده‌ام. حرم امام رضا (ع)، تخت جمشید، سی و سه پل، میدان آزادی، امیرچخماق یزد، باغ ارم، دریای خزر و … برای فوتبالی‌ها بدون شک «استادیوم آزادی» یکی از همین مکان‌هاست و برای عاشقان فوتسال، والییال و کُشتی هیچ‌جایی تالار ۱۲ هزار نفری آزادی نمی‌شود …

از دلم نمی‌آید بنویسم، «نمی‌شد!» هنوز آنچه به چشم دیدم را باور کنم، یا حتی وقتی عکس‌ها و ویدیوها را مرور می‌کنم به خودم می‌گویم «نه! امکان ندارد!» این فقط بمباران و تخریب یک ساختمان ورزشی نبود، قتل و عام خاطرات ما بود … 

با آنکه مسابقات گل کوچک همیشه در گوشه گوشه ایران برگزار می‌شد، فوتسال ایران از جام‌جهانی ۱۹۹۲ هنگ‌کنگ و کسب مقام چهارم جهان با محمد مایلی‌کهن و بازیکنانی چون بهزاد غلامپور، صادق ورمزیار، اصغر اکبری، محمود سجادی، محسن گروسی، اکبر یوسفی، سیدمهدی ابطحی، مجید صالح، آرش نوآموز، علی‌اصغر مدیرروستا، سعید رحبی و حمیدبابازاده نامش در رسانه‌های بین‌المللی بر سر زبان‌ها افتاد و کم کم واژه «فوتسال» به جای «فوتبال داخل سالن» جایش را باز کرد.

نقطه عطف همه‌گیر شدن فوتسال در ایران اما پخش تلویزیونی مسابقات جام رمضان بود که در سالن ۱۲ هزار نفری آزادی برگزار می‌شد. جایی که استقلال، پرسپولیس، پاس و … هم با ترکیبی از بازیکنان زمین چمن که ترکیب اصلی تیم ملی را تشکیل می‌دادند به سالن آمدند و کاری کردند که هزاران نفر شبانه به سالن ۱۲ هزارنفری آزادی بیایند و میلیون‌ها نفر در برنامه‌های ورزشی کم تعداد آن روزگار این مسابقات را ببینند و از مهارت‌های تکنیکی بازیکنان، سرعت بازی، رد و بدل شدن گل‌های زیاد این رشته ورزشی لذت ببرند.