ناظم الشریعه:به رئیس فدراسیون رای ندادم برکنارم کردند

به گزارش پایگاه خبری فوتسال، سید محمد ناظم‌الشریعه از برکناری خود پس از انتخابات فدراسیون فوتبال در سال ۱۴۰۰ پرده برداشت و بیان کرد: در انتخابات ریاست فدراسیون به عزیزی‌خادم رای ندادم، موضوعی که خود او نیز مطرح کرد و در نهایت به قطع همکاری‌ام با تیم ملی منجر شد.

این سرمربی شیرازی که دوران حضورش روی نیمکت تیم ملی با بازگشت ایران به قهرمانی آسیا، کسب مقام سوم جام جهانی و پیروزی تاریخی برابر برزیل همراه بود، معتقد است این نتایج علاوه بر ارتقای جایگاه فوتسال ایران، موجب افزایش علاقه مردم و ورود شرکت‌ها و کارخانه‌ها به سرمایه‌گذاری در این رشته شد، رشته‌ای که به دلیل هزینه‌های کمتر نسبت به فوتبال، ظرفیت بیشتری برای جذب حامیان مالی دارد.

وی ادامه داد: در ادامه شرایطی پیش آمد و به من اعلام شد دیگر برای ادامه همکاری با تیم ملی فوتسال زحمت نکشم و من هم با افتخار کنار رفتم و از این بابت مشکلی نداشتم؛ چند ماه بعد به عراق رفتم و مسئولیت هدایت تیم ملی فوتسال این کشور را پذیرفتم.

از فوتسال صدرا تا نیمکت تیم ملی

 شما بعد از سال‌ها فعالیت در فوتسال فارس، وارد عرصه ملی شدید. چگونه از فوتسال صدرا به تیم ملی رسیدید و چه مسیری را طی کردید؟

ناظم‌الشریعه: بعد از اینکه امتیاز صدرا به گیتی‌پسند واگذار شد، یک سال در این مجموعه فعالیت داشتم. سپس در سال‌های ۱۳۹۱ و ۱۳۹۲ به تیم حفاری خوزستان رفتم. حفاری در آن دوره به یکی از بهترین تیم‌های شهرستانی لیگ برتر تبدیل شد و چند بازیکن آن نیز به چهره‌های شناخته‌شده تیم ملی تبدیل شدند.

در آن زمان خسوس کاندلاس سرمربی تیم ملی بود و از من خواست با او همکاری کنم. با توجه به شرایطی که وجود داشت، دیدم بهتر است در بخش پایه فعالیت کنم. به همین دلیل سرمربی تیم ملی امید شدم و در کنار آن با تیم ملی بزرگسالان نیز همکاری داشتم.

تلاش کردیم فوتسال ایران را به جایگاه واقعی خود برسانیم

ناظم‌الشریعه: در سال ۱۳۹۴ صحبت‌هایی انجام شد و پس از قطع همکاری با خسوس، مسئولیت سرمربیگری تیم ملی فوتسال را برعهده گرفتم. من همیشه معتقدم هر اتفاق خوبی که برای خودم و کشورم افتاده، به خواست خدا بوده است. از سال ۱۳۹۴ به بعد تلاش کردیم فوتسال ایران را به جایگاه واقعی خودش برگردانیم.

قهرمانی آسیا، مقام سوم جهان و پیروزی تاریخی برابر برزیل

 آن دوره تیم ملی چند سالی بود که در آسیا به قهرمانی نرسیده بود، مهم‌ترین اتفاقات دوران سرمربیگری شما چه بود؟

ناظم‌الشریعه: ما در آن مقطع نزدیک به ۲ دوره قهرمان آسیا نشده بودیم. کارمان را با برنامه‌ریزی و حضور در تورنمنت‌های مختلف آغاز کردیم. در سال ۲۰۱۵ فعالیت جدی خود را شروع کردیم و از سال ۲۰۱۶ دوباره قهرمانی آسیا برای ایران به دست آمد.

پس از آن در جام جهانی شرکت کردیم و برای نخستین بار توانستیم به مقام سوم جهان برسیم. در سال ۲۰۱۷ در بازی‌های داخل سالن آسیا در ترکمنستان شرکت کردیم و قهرمان شدیم. سال ۲۰۱۸ نیز در رقابت‌های آسیایی تایوان دوباره به قهرمانی رسیدیم. در ادامه، سال ۲۰۱۹ و پس از آن با مشکلات ناشی از کرونا روبه‌رو شدیم و جام جهانی ۲۰۲۰ نیز به سال ۲۰۲۱ موکول شد.

در جام جهانی لیتوانی در سال ۲۰۲۱ حضور پیدا کردیم و تا مرحله یک‌چهارم نهایی پیش رفتیم و مقابل قزاقستان شکست خوردیم. در مجموع، در ۲ دوره جام جهانی و سه دوره جام ملت‌های آسیا نتایج خوبی به دست آوردیم. از اتفاقات مهم آن دوران نیز پیروزی تاریخی مقابل برزیل بود که برای فوتسال ایران و علاقه‌مندان این رشته اهمیت زیادی داشت.

این نتایج باعث شد مردم بیشتر به فوتسال علاقه‌مند شوند و شرکت‌ها و کارخانه‌ها نیز به سرمایه‌گذاری در این رشته روی بیاورند. یکی از مزیت‌های فوتسال نسبت به فوتبال، هزینه کمتر آن است و همین موضوع می‌تواند زمینه ورود حامیان مالی بیشتری را فراهم کند.

به رئیس فدراسیون رای ندادم برکنارم کردند

 با وجود نتایج خوب ، همکاری شما با تیم ملی در سال ۱۴۰۰ پایان یافت. درباره جدایی‌تان توضیح می‌دهید؟

ناظم‌الشریعه: در سال ۱۴۰۰ آقای عزیزی‌خادم رئیس فدراسیون فوتبال شدند. من واقعیت را بگویم، در انتخابات به ایشان رای نداده بودم و خودشان هم این موضوع را مطرح کردند. در ادامه شرایطی پیش آمد که به من اعلام شد دیگر برای ادامه همکاری زحمت نکشم. من هم با افتخار کنار رفتم و از این بابت مشکلی نداشتم.

نخستین مربی لژیونر فوتسال

حضور شما در عراق نخستین تجربه مربیگری بین‌المللی یک مربی ایرانی در سطح تیم ملی بود؟

ناظم‌الشریعه: تا جایی که من اطلاع دارم، نخستین مربی ایرانی بودم که در این سطح مسئولیت تیم ملی فوتسال یک کشور دیگر را برعهده گرفتم. زمانی که به عراق رفتم، این تیم در رده‌بندی آسیا پانزدهم بود. حدود یک سال آنجا فعالیت کردم و توانستیم جایگاه این تیم را به رتبه هشتم برسانیم. در همان دوره، عراق برای نخستین بار به فینال مسابقات عرب‌کاپ رسید و در دیدار نهایی مقابل مراکش قرار گرفت.

این اتفاق برای فوتسال عراق بسیار مهم بود. البته عراق از نظر استعداد و ویژگی‌های جسمانی بازیکنان شباهت زیادی به ایران دارد. حتی از نظر فیزیکی در بعضی زمینه‌ها شرایط خوبی دارند، اما در حوزه زیرساخت مشکلات زیادی وجود داشت.

من از همان ابتدا به مسئولان عراقی گفتم اگر در زیرساخت سرمایه‌گذاری کنید، می‌توانیم کارهای بزرگ‌تری انجام دهیم. اما متاسفانه در پایان دوره حضورم، تغییر محسوسی در زیرساخت‌ها ندیدم.

در مجموع، تجربه بسیار خوبی بود و امروز هم مربیان ایرانی زیادی در باشگاه‌های عراق فعالیت می‌کنند. خوشحالم که توانستم زمینه حضور و فعالیت بیشتر مربیان ایرانی را در این کشور فراهم کنم.

تجربه کویت؛ امکانات مناسب، محدودیت استعداد

 بعد از عراق پیشنهادهای دیگری هم داشتید. چرا کویت را انتخاب کردید؟

ناظم‌الشریعه: بعد از عراق چند پیشنهاد خوب داشتم که از جمله آنها ازبکستان و کویت بود. در نهایت با همکارانم تصمیم گرفتیم به کویت برویم. شرایط فوتسال کویت از نظر امکانات و وضعیت اقتصادی مناسب بود، اما این کشور با محدودیت استعداد روبه‌رو است.

تعداد بازیکنان مستعد در آنجا زیاد نیست و باید برای توسعه ساختار فوتسال برنامه‌ریزی می‌کردیم. یکی از مشکلات این بود که بازیکنان انگیزه لازم را نداشتند. شرایط اقتصادی و رفاهی آنها به گونه‌ای بود که ورزش حرفه‌ای برایشان همیشه اولویت نخست محسوب نمی‌شد.

گاهی بازیکنی را با زحمت به تمرین می‌آوردیم، اما پس از مدتی دیگر انگیزه‌ای برای ادامه نداشت. من به آنها می‌گفتم شما یکی از باارزش‌ترین پول‌های دنیا را دارید، اما باید کاری کنید که ورزش و ورزشکار شما نیز در سطح بالایی قرار بگیرد.

در کویت هم نتایج خوبی گرفتیم و این تیم برای نخستین بار دوباره به فینال رسید. قرارداد من ۲ ساله بود، اما پس از یک سال خودم تصمیم گرفتم از همکاری انصراف دهم، زیرا رفت‌وآمد و شرایط کاری تا حدودی دشوار شده بود.

کویت کشور نسبتا بسته‌ای است و فعالیت در آن شرایط خاص خودش را دارد. با این حال، مسئولان آنجا لطف زیادی به من داشتند و حتی یک سال پس از پایان همکاری نیز ویزای من را حفظ کردند. بعد از آن به شیراز برگشتم و فعالیت‌های آموزشی و کاری خودم را ادامه دادم.

فعالیت در حوزه شهرهای جدید و برندینگ ورزشی

 شما اکنون در حوزه شهرهای جدید و برندینگ ورزشی فعالیت می‌کنید. این طرح چه هدفی را دنبال می‌کند؟

ناظم‌الشریعه: با توجه به لطف معاون وزیر راه و شهرسازی، در این حوزه فعالیت می‌کنم. ما ۱۸ شهر جدید در کشور داریم و می‌خواهیم برای هرکدام، با توجه به ظرفیت‌های جغرافیایی، جمعیتی و ورزشی، یک یا چند رشته شاخص تعریف کنیم.

برای مثال، در سهند تبریز می‌توان روی دوچرخه‌سواری و تنیس خاکی کار کرد. در گلبهار مشهد نیز کوهنوردی و کوه‌پیمایی ظرفیت مناسبی دارد. این اتفاق می‌تواند به شناخته شدن شهرها کمک کند. همان‌طور که وقتی از هندبال صحبت می‌کنیم، نام سبزوار و کازرون به ذهن می‌رسد، می‌توان برای شهرهای جدید نیز چنین جایگاهی ایجاد کرد.

در مورد صدرا هم با توجه به جمعیت، تنوع قومی و ظرفیت‌های موجود، می‌توان روی فوتسال و چند رشته دیگر کار کرد. حتی رشته‌های رزمی نیز در این شهر ظرفیت بسیار خوبی دارند. اینها فرصت‌هایی هستند که نباید از دست بروند. اگر بتوانیم از این ظرفیت‌ها استفاده کنیم، اتفاقات خوبی برای ورزش کشور خواهد افتاد.

احساس می‌کردم سایه ۸۰ میلیون ایرانی روی دوشم است

 شما هفت سال در تیم ملی فعالیت کردید و افتخارات زیادی به دست آوردید، هرچند آخرش خوب تمام نشد. از میان آن همه مسابقه و قهرمانی، کدام خاطره برایتان ماندگارتر است و بیشتر به دلتان چسبید؟

ناظم‌الشریعه: وقتی کنار خط زمین می‌ایستی و پرچم تیم ملی روی سینه‌ات است، احساس متفاوتی داری. مسئولیت سنگینی بر دوش تو قرار می‌گیرد. من به‌عنوان مربی احساس می‌کردم سایه ۸۰ میلیون ایرانی روی دوشم است. هر تصمیم اشتباه ممکن است باعث ناراحتی مردم شود و هر نتیجه مثبت و درخشانی می‌تواند آنها را خوشحال کند.

شما به‌عنوان خبرنگار با قلم و دوربین کار می‌کنید و من هم با تصمیم‌هایی که کنار زمین می‌گیرم. هرکدام مسئولیت خودمان را داریم، اما وقتی پای تیم ملی و شادی مردم در میان است، موضوع فراتر از یک مسابقه ورزشی می‌شود. من فکر می‌کنم یکی از بهترین خاطرات آن دوران، پیروزی مقابل برزیل بود.

شادی مردم مهم‌تر از هر چیز دیگری

ناظم‌الشریعه: آن شب مردم ایران خوشحال شدند؛ چه کسانی که طرفدار من بودند و چه کسانی که شاید با من موافق نبودند. حتی برنامه نود و آقای عادل فردوسی‌پور نیز برای پوشش آن اتفاق برنامه ویژه‌ای در فرودگاه یادگار امام در نظر گرفتند. این نشان می‌داد که فوتسال توانسته در دل مردم جایگاه ویژه‌ای پیدا کند.

ما در آن دوره نتایج درخشانی گرفتیم، اما برای من شادی مردم مهم‌تر از هر چیز دیگری بود. چه چیزی بهتر از اینکه بتوانی با یک نتیجه ورزشی، میلیون‌ها نفر را خوشحال کنی؟