ناظمی: تجربه ۲۵ ساله‌ام را در اختیار نسل جوان می‌گذارم

به گزارش پایگاه خبری فوتسال، گلاره ناظمی را می‌توان یکی از نام‌های ماندگار داوری فوتسال ایران دانست؛ داوری که مسیر حرفه‌ای خود را از سنین نوجوانی آغاز کرد و در طول سال‌ها، از مسابقات داخلی تا معتبرترین رقابت‌های بین‌المللی پیش رفت. قضاوت در فینال المپیک جوانان، حضور در جام ملت‌های فوتسال زنان اروپا، مسابقات جام باشگاه‌های جهان و رقابت‌های بین‌المللی فوتسال مردان، بخشی از کارنامه‌ای است که نام او را در سطح جهانی مطرح کرد. حالا پس از ۲۵ سال حضور در عرصه داوری، ناظمی تصمیم گرفته است از قضاوت خداحافظی کند؛ تصمیمی که پشت آن سال‌ها تلاش، انتظار، تجربه، سختی و البته رسیدن به آرزوهایی قرار دارد که شاید روزی که سوت داوری را به دست گرفت، دست‌نیافتنی به نظر می‌رسید.

در گفت‌وگویی صمیمی با روزنامه فدراسیون فوتبال، گلاره ناظمی از آغاز مسیرش، سال‌های سخت داوری، دیر رسیدن به لیست بین‌المللی، آرزوهایی که به واقعیت تبدیل شدند و تصمیمش برای خداحافظی سخن گفته است.

 ۲۵ سال داوری؛ چرا تصمیم به خداحافظی گرفتید؟

واقعیت این است که وقتی به ۲۵ سال گذشته نگاه می‌کنم، احساس می‌کنم یک مسیر بسیار طولانی را طی کرده‌ام. من داوری را از ۱۶ سالگی شروع کردم و در تمام این سال‌ها بخش بزرگی از زندگی‌ام با داوری گره خورده بود. شاید زمانی که شروع کردم، رسیدن به اتفاقاتی که بعدها برایم رقم خورد، واقعاً دور از ذهن بود. آن روزها فقط یک علاقه داشتم؛ اینکه داور باشم، پیشرفت کنم و بتوانم در بالاترین سطح ممکن قضاوت کنم اما در طول این سال‌ها اتفاقات زیادی افتاد. سختی‌های زیادی وجود داشت، انتظار کشیدم، تلاش کردم و در نهایت به بخش زیادی از آرزوهایی که در ذهنم داشتم، رسیدم. به همین دلیل فکر می‌کنم حالا زمان مناسبی است که از این مسیر خداحافظی کنم؛ با افتخار و با خاطراتی که برای همیشه همراه من خواهد بود.

 زمانی که داوری را شروع کردید، فکر می‌کردید روزی به بالاترین سطح برسید؟

نه، واقعاً. وقتی ۱۶ ساله بودم، شاید حتی نمی‌توانستم تصور کنم که روزی جام جهانی را تجربه کنم یا در فینال یک مسابقه بزرگ قضاوت داشته باشم. آرزو داشتم پیشرفت کنم اما اینکه روزی در بالاترین سطح مسابقات جهان حضور داشته باشم، چیزی نبود که بتوانم با اطمینان درباره آن صحبت کنم. به مرور زمان که وارد فضای حرفه‌ای شدم، هدف‌هایم هم بزرگ‌تر شد. هر مرحله‌ای که پشت سر می‌گذاشتم، به خودم می‌گفتم چرا مرحله بعدی را تجربه نکنم؟ همین نگاه باعث شد هیچ‌وقت به یک موفقیت قانع نشوم.

یکی از موضوعاتی که در مسیر حرفه‌ای شما وجود داشت، ورود نسبتاً دیرهنگام به لیست بین‌المللی بود. این موضوع چقدر روی مسیرتان تأثیر گذاشت؟

خیلی زیاد. بیست‌وپنج سال پیش شرایط کمیته داوران با امروز بسیار متفاوت بود. ساختارها، نگاه‌ها و حتی توجهی که امروز به داوران خانم وجود دارد، آن زمان به این شکل نبود. من خیلی دیر توانستم وارد لیست بین‌المللی شوم و طبیعتاً این موضوع روی تعداد سال‌هایی که می‌توانستم در بالاترین سطح بین‌المللی فعالیت کنم، تأثیر گذاشت. گاهی فکر می‌کنم اگر زودتر وارد لیست بین‌المللی می‌شدم، شاید فرصت حضور در مسابقات جهانی بیشتری داشتم. شاید می‌توانستم بیش از دو جام جهانی را تجربه کنم و حتی در رویدادهای بیشتری حضور داشته باشم اما نمی‌خواهم امروز به گذشته با حسرت نگاه کنم. شرایط آن زمان با امروز متفاوت بود و من سعی کردم با همان شرایط، بهترین عملکردی را که می‌توانستم داشته باشم، ارائه کنم.

در نهایت به بخشی از همان آرزوها رسیدید.

بله، و همین موضوع برای من ارزش بسیار زیادی دارد. وقتی شروع کردم، آرزو داشتم روزی در مسابقات بزرگ قضاوت کنم. بعد به جام ملت‌های اروپا رسیدم، جام جهانی را تجربه کردم، در جام باشگاه‌های جهان حضور داشتم و در جام ملت‌های آسیا قضاوت کردم. قضاوت فینال المپیک جوانان هم یکی از اتفاقات بسیار مهم دوران حرفه‌ای من بود. حضور در چنین مسابقاتی برای هر داوری ارزشمند است و برای من که مسیرم را از ۱۶ سالگی شروع کرده بودم، معنای دیگری داشت. در سال ۲۰۱۹ نیز حضور من در نخستین دوره جام ملت‌های فوتسال زنان اروپا و قضاوت دیدار نیمه‌نهایی اسپانیا و روسیه اتفاق بسیار مهمی در کارنامه‌ام بود.

 کدام مسابقه برای شما خاطره‌انگیزتر بود؟

واقعاً انتخاب یک مسابقه سخت است. هر مسابقه بزرگ برای من یک تجربه جدید بود. فینال المپیک جوانان، جام ملت‌های اروپا، جام باشگاه‌های جهان و جام جهانی هر کدام خاطره خاص خودشان را دارند اما چیزی که برای من مهم‌تر از نتیجه هر مسابقه بود، احساسی است که قبل و بعد از آن تجربه داشتم. وقتی وارد زمین می‌شوید، دیگر گذشته شما اهمیتی ندارد. مهم این است که همان لحظه بهترین تصمیم را بگیرید. این موضوع در داوری خیلی مهم است.

 حضور در مسابقات مردان هم یکی از اتفاقات ویژه کارنامه شما بود.

بله. وقتی وارد زمین می‌شوید، دیگر زن یا مرد بودن شما نباید موضوع اصلی باشد. شما یک داور هستید و باید تصمیم درست بگیرید. این نگاه همیشه برای من مهم بوده است.

 فکر می‌کنید بزرگ‌ترین دستاوردتان در این ۲۵ سال چه بوده است؟

اگر بخواهم فقط یک مورد را انتخاب کنم، می‌گویم اینکه هیچ‌وقت دست از تلاش نکشیدم.ممکن است شرایط همیشه مطابق میل ما نباشد. ممکن است فرصت‌ها دیر برسند. ممکن است دیگران زودتر از ما به جایگاهی برسند که ما برایش سال‌ها تلاش کرده‌ایم اما اگر خودتان باور داشته باشید که می‌توانید، باید ادامه بدهید. برای من شاید مهم‌ترین دستاورد این باشد که به خودم ثابت کردم می‌توانم از موانع عبور کنم.

 در این مسیر، شکست هم داشتید؟

قطعاً. هیچ مسیر حرفه‌ای بدون شکست نیست. داوری هم به دلیل ماهیتش، عرصه‌ای است که در آن همیشه باید آماده پذیرش اشتباه و اصلاح آن باشید. گاهی یک تصمیم شما درست است و گاهی اشتباه. مهم این است که از هر اتفاقی چیزی یاد بگیرید. من هم اشتباه داشته‌ام، ناراحت شده‌ام، حتی گاهی ناامید شده‌ام، اما هیچ‌وقت اجازه ندادم یک اتفاق بد، مسیر زندگی حرفه‌ای‌ام را تعیین کند.

سخت‌ترین بخش داوری برای شما چه بود؟

به نظرم حفظ آمادگی در طول سال‌های طولانی. داوری فقط سوت زدن در یک مسابقه نیست. شما باید همیشه آماده باشید؛ از نظر جسمی، ذهنی و روحی. از طرفی باید قوانین را به‌روز بدانید، شرایط مسابقات را بشناسید و بتوانید در کسری از ثانیه تصمیم بگیرید. وقتی ۲۰ یا ۲۵ سال از عمرتان را در این مسیر می‌گذارید، طبیعی است که خستگی هم وجود داشته باشد.

 حالا که تصمیم به خداحافظی گرفته‌اید، چه احساسی دارید؟

احساس عجیبی است. از یک طرف خوشحالم که توانستم با یک کارنامه‌ای که بخش زیادی از آرزوهای دوران جوانی‌ام را در آن می‌بینم، کنار بروم ولی از طرف دیگر، داوری بخش بزرگی از زندگی من بوده و طبیعتاً خداحافظی آسان نیست اما فکر می‌کنم هر مسیری یک نقطه پایان دارد و مهم این است که بدانیم چه زمانی باید تصمیم درست را بگیریم. من نمی‌خواهم با حسرت خداحافظی کنم. می‌خواهم با احساس رضایت خداحافظی کنم.

 آیا از چیزی در مسیر داوری حسرت دارید؟

اگر بخواهم صادقانه بگویم، شاید تنها حسرت من این باشد که فرصت‌های بین‌المللی زودتر در اختیارم قرار نگرفت. اگر از ۱۶ سالگی که داوری را شروع کردم، خیلی زودتر می‌توانستم وارد لیست بین‌المللی شوم، شاید امروز تعداد مسابقات جهانی و مهمی که تجربه کرده بودم، بیشتر بود اما این حسرت را هم نمی‌توانم تبدیل به ناراحتی کنم؛ چون آنچه به دست آوردم، حاصل سال‌ها تلاش بود.

بعد از خداحافظی چه خواهید کرد؟ آیا از داوری فاصله می‌گیرید؟

نه، فکر نمی‌کنم بتوانم کاملاً از داوری فاصله بگیرم. داوری چیزی نیست که بتوانید بعد از ۲۵ سال به یکباره کنار بگذارید. من تجربه و دانشی دارم که دوست دارم آن را در اختیار نسل بعد قرار بدهم. اگر بتوانم به داوران جوان کمک کنم، اگر بتوانم تجربه‌های خودم را منتقل کنم و مسیر را برای آنها کمی کوتاه‌تر کنم، برایم بسیار ارزشمند است.

 اگر بخواهید یک توصیه به داوران جوان داشته باشید، چه می‌گویید؟

اول از همه اینکه صبور باشند. گاهی فکر می‌کنیم باید خیلی زود به نتیجه برسیم، اما ورزش حرفه‌ای زمان می‌خواهد. دوم اینکه خودشان را باور کنند. اگر کسی خودش را باور نداشته باشد، نمی‌تواند انتظار داشته باشد دیگران او را باور کنند و مهم‌تر از همه اینکه برای رسیدن به هدفشان تلاش کنند. ممکن است مسیر طولانی باشد، ممکن است فرصت‌ها دیر برسند، اما نباید هدف را فراموش کنند.

 اگر به ۱۶ سالگی برگردید، باز هم داوری را انتخاب می‌کنید؟

بدون شک. اگر به گذشته برگردم، باز هم همان مسیر را انتخاب می‌کنم. با همه سختی‌ها، فشارها، انتظارها، شکست‌ها و حتی حسرت‌هایی که وجود داشت، داوری به من چیزهای زیادی یاد داد. به من یاد داد مسئولیت تصمیم‌هایم را بپذیرم، در شرایط سخت آرام بمانم و برای رسیدن به هدفم تلاش کنم.

چرا الان تصمیم به خداحافظی گرفتید؟

فکر می‌کنم یکی از مهم‌ترین دلایلی که الان تصمیم به خداحافظی گرفتم، همین مسیر ۲۵ ساله‌ای است که طی کردم. خدا را شکر امروز شرایط برای دختران و زنان ما خیلی بهتر شده و آنها می‌توانند خیلی سریع‌تر از گذشته به آرزوهایشان برسند. من همیشه به این فکر کرده‌ام که شاید بتوانم به عنوان یک عضو کوچک از جامعه داوری، در این مسیر تأثیرگذار باشم. شاید امروز با خداحافظی از داوری و فراهم کردن فرصت برای داوران جوانی که آرزوی حضور در لیست بین‌المللی را دارند، بتوانم خدمتی به جامعه داوری کرده باشم. چیزی که برای من شاید خیلی دیر اتفاق افتاد، می‌تواند برای نسل بعد خیلی زودتر اتفاق بیفتد.

  اگر کنار رفتن من باعث شود یک داور جوان فرصت بیشتری پیدا کند، زودتر وارد مسیر بین‌المللی شود و به آرزویی که سال‌ها برایش تلاش کرده برسد، قطعاً این تصمیم برای من ارزشمند خواهد بود. به هیچ عنوان از جامعه داوری جدا نمی‌شوم. قطعاً در کنار داوران خواهم ماند و هر کاری که از دستم بربیاید برای داوران جوان انجام می‌دهم. دوست دارم تجربه ۲۵ ساله‌ای را که به دست آورده‌ام، در اختیار آنها بگذارم و کمک کنم مسیری که من طی کردم، برای آنها این‌قدر طولانی نباشد. دوست دارم نسل جدید داوری را در اوج ببینم؛ دوست دارم موفقیت‌شان را ببینم و برایشان دست بزنم. شاید زیباترین اتفاق برای من این باشد که روزی یکی از همین داوران جوان در یک مسابقه بزرگ بین‌المللی قضاوت کند و من از بیرون زمین، با افتخار موفقیتش را تماشا کنم. این برای من خداحافظی از داوری نیست؛ بیشتر شبیه تغییر جایگاه است. تا امروز در زمین برای داوری تلاش کردم و از این به بعد می‌خواهم بیرون از زمین، برای رشد داوران جوان تلاش کنم.

 و حرف پایانی؟

 در ۲۵ سال گذشته تلاش کردم به باورهایی که از روز اول داشتم، وفادار بمانم. شاید همه چیز دقیقاً مطابق آن چیزی که در ذهنم بود اتفاق نیفتاد، اما امروز که به گذشته نگاه می‌کنم، می‌بینم بخش بزرگی از آرزوهایم محقق شده است. از ۱۶ سالگی شروع کردم و مسیر بسیار طولانی‌ای را طی کردم تا به جایی برسم که بتوانم در بالاترین سطح مسابقات قضاوت کنم. برای من، خداحافظی پایان یک مسیر نیست؛ آغاز فصل دیگری است. فصلی که امیدوارم بتوانم تجربه‌ها و داشته‌هایم را در اختیار دختران و پسران جوانی قرار بدهم که امروز در ابتدای همان مسیری ایستاده‌اند که من ۲۵ سال پیش آغاز کردم. اگر یک نفر از نسل جدید بتواند با استفاده از تجربه‌های من زودتر به آرزوهایش برسد، فکر می‌کنم یکی از بهترین اتفاقاتی است که می‌تواند بعد از خداحافظی برایم رقم بخورد. من با افتخار از داوری خداحافظی می‌کنم؛ نه به این دلیل که دیگر رؤیایی ندارم، بلکه به این دلیل که به بخش مهمی از رؤیاهایی که روزی برایم دور از دسترس بودند، رسیدم.